Axis Mundi

"Sonra, gerçekten ben kâinâta ve oluşuna, olanlara ve içinde tedvin edilen hikmete baktım. Gördüm ki bütün Kâinât bir ağaçtan ibâret…"

Ağacıma tanrı atın bağlardı,
Gölgesinden kırk gözeler çağlardı:
Ay kadar soğuktu, gün kadar temiz.

Yaprağı ufkumda yeşil kıvılcım;
Düşlere rengini veren ağacım
Bebekler dilini anlayan vaiz... 

Allah'a nazire temeyyüzünde;
Sulardı ruhumu göğün yüzünde
Açtığı delikten damlayan deniz.

Aklımı kamçılar bir vehimdi o,
Al elvan çapıtlı gelinimdi o
Yaylama serdiği gazeli: çeyiz.

Allah'ın nuruydu, kalmadı yarım,
Dallarını takdis etti yıldırım
Kıskandı kutunu bir avuç dinsiz!

Köylüye yakacak lazımmış, güya.
Ağacı kestiler, bir küçük dünya
Başıma yıkıldı, fark etmediniz.

M. Bahadırhan Dinçaslan

Walden

Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum;
Ne ben senin dostunum ne sen dostumsun benim.*
Düşmese de yakamdan fısıldadığın vehim,
Sana sırtım dönükken senin kadar mağrurum.
Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.

Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum!
Atlaslar kıpırdıyor kirpiğimin ucunda.
Yıldızlarım ilk defa sahipkıran burcunda.
Pusulam kıpır kıpır, girdaplandı uskurum,
Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.

Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.
Hayra yorma yüzümde beliren tebessümü.
Manasız bilmeceler eğlemiyor gönlümü.
Cevaplar senin olsun bana yetiyor sorum.
Elveda mağrur dünya! Evime gidiyorum.

Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.
Ne sadaka dilenir ne mağfiret dilerim;
Kızgın bakışlarında bir yatağan bilerim,
Keserim palamarı, ıssız adaya uğrum!
Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.

Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.
Çirkin ufuklarını boyayan hangi fecir
İçimdeki volkanın rengini verebilir?
Ben senden azat oldum – sen de kal benden mahrum:
Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.

Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.
Menzilimi elbette bulurum sora sora:
Kalbimde bir kitap var, her sayfada macera!
İncilenir düşümde varsa bile kusurum,
Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.

Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.
Fenerin ışıtmıyor gayrı benim yolumu,
Esrarın kaç asırdır esafilin malumu,
Tüketti üç notalık makamını santurum
Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.

Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.
Göz kapağım altını acıtmadan yaktığı-
Oğlumun gözlerinin hatıra bıraktığı-
Bir harita düşümde – aramaya mecburum!
Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.

Elveda mağrur dünya, evime gidiyorum.
Dilimde açık saçık şarkılarla puruvam
İlelebet netadır – beni bekliyor yuvam:
Maşukumun vaslıdır atladığım uçurum!
Elveda mağrur dünya. Evime gidiyorum.

M. Bahadırhan Dinçaslan

*"Good-bye, proud world! I'm going home:

Thou art not my friend, and I'm not thine."

Ahad

Bir çirkin renge büründü benzimde hoş kırmızı;

Bu nasipsiz serserinin cehennem kokan ağzı
Bana haram olsun diye dava edecek şarap.

Talihimin günahı yok kanıma kendim girdim.
Siyahın mustatilinde renklerimi yitirdim
Şimdi bir lahza beyazı benden esirger mehtap.

Korkarım uzar ebede yeşilden boza sürgün.

Ne çıkacak bir dağım var tepem atarsa bir gün;

Ne dönecek bir evim var - bunu bilmek ıstırap!

M. Bahadırhan Dinçaslan

Türkiye

Gözlerinden saplanıp bir hiçliğe
Kanar hani reddedilmiş bir erkek.

Bağrına saplanan paslı çeliğe

Yarım ağız bir eyvallah çekerek;

Ev yolunu tutuverir neşesiz

Bakar görmez selam vermez ve yürür.

Bir uykuya dalar düşsüz, raşesiz

Ağzında dağılır bir avuç kömür.

Bir sevimsiz tatla uyanır sabah

Bir sigara yakıp tavanı izler.

İşlemeden hesap verdiği günah

Ciğerinde dikenli tel filizler.

Ellerinde muhatapsız bir isyan

Beyhude, beyhude sıktığı yumruk!

Kıvranır durur ya hani bir zaman

Sesi kısık, şikayetsiz ve buruk.

Öyle, geceleyin ışığı titrek

Evlerde ağlayan aşıkların var!

Her birisi, ciğerinde engerek

Sinsi vesveseyi güç bela kovar.

Bigane tanrıça duymuyor musun?
Bir deprem tellalı misali derin

Bir ağıt yakıyor bunca cilasun:

Türkiye! Türkiye! Bizi sevmedin!

M. Bahadırhan Dinçaslan

Alınkavak'a Ağıt

-Köyümün yaylasına adını veren, yıllar önce yıldırım düşünce kesip odun ettikleri, belki bin yaşındaki dev ağacın hatırasına-

Hani gölgesine bin baş davarı

Yatırıp seyrine daldığım ağaç?

Neden gözlerime düşmanca sarı

Eşkıya dedemi sırtlayan yamaç?

Balkanları kımıldatan gür sesim

Binboğa'dan akis vurmuyor, neden?

Ciğerimi incitiyor nefesim-

Kulağımda kıymıklanan bir diken

Bozlaklarım bir inilti, sekarat!

Koçaklasam bütün yiğitler ölü!

Hercai yıldıza tuttuğum murat

O ağacın gölgesine gömülü.

Alınkavak, sendin çocukluğumun

En büyük mabedi, hatta mabudu!

Şimdi bu çukura dökülen kumun
Bağrında bir mahzun çocuk uyudu.

Bu biçimsiz çukur bergüzarındır

Gölgeni içtiler gözelerimden.

Bu yayla beşiğin ve mezarındır
Ağıdın damlıyor dizelerimden.

Fakat ne çöllere düşmem gerekir

Ne dağlar, denizler aşmaya hacet

Bu çukurda pınarlanan esatir

Bir ömür ilhama yetişir elbet:

Aysız bir gecede Ülker doğunca

Yaprağın kokan bir rüzgar esecek

Seyrimi kızıla boyayan gonca

Bir alamet gibi boza kesecek

Çatırdayan buzul gibi derinden

Bir hatıra fısıldayıp akşamlar
Gözünü kırpınca kirpiklerinden

Kıvılcım çaktıran eski adamlar

Avşar obaları taşacak o gün

Şeytanın uğursuz kahkahasından

Cehennemde ters ayaklı bir düğün

Cennette bir matem, yeis ve hüsran.

Ebelerin bedduası tutacak!

Çocukların ahı saracak göğü.

Kırk yiğit bir ağız nara atacak

Sarkık bıyıkları kuduz köpüğü!

Seni kesenleri, kafir pençemiz

Kurbanın edecek işbu çukurda!

Yaylaya dört koldan çöken gecemiz

Yeni hilal doğuracak bozkurda!

M. Bahadırhan Dinçaslan

Manastır

Bazen yaz sonunda kurtlanır kiraz.
Bazen, tutunmaya bir dal bulamaz
Bin yıllık gazeli derleyen hatır.

Boşalınca bir tetiksiz zemberek
Şeytanı Allah'la hemhal edecek
Bir sual insana neler yaşatır?

Kendi tenim öz ruhumun kefeni.
Tesellim: Her şartta bekliyor beni
O metruk adada köhne manastır.

M. Bahadırhan Dinçaslan

Phaedo

...Such are those thick and gloomy shadows damp

Oft seen in charnel vaults and sepulchres,

Lingering, and sitting by a new made grave,

As loath to leave the body that it lov'd,

And linked itself by carnal sensuality

To a degenerate and degraded state.

Bıkmaz mı insan ruhunun bekasından, meçhulde?
Beden değil mabedimdir seçebilsem herhalde
İstemezdim bu aşina kafesten halasımı.

Cevabını bilsem bile doğduğum andan beri
Soracağım bu soruyu sönerken ruhun feri:
Haris ve hakir yaşadım kim tutacak yasımı?

Kum saati gözlerimle gördüm, kehanetimdir
Serencamım örümceğin öksesinde yetimdir
Bir ebedi Aralık'a terk ederken Kasım'ı.

Ağzında kasap kancası tekinsiz bir tebessüm
Öpecek göz çukurumu kabrimde iki büklüm
Kuzgun suret hayaletim kendi kafatasımı.

M. Bahadırhan Dinçaslan