"Sonra, gerçekten ben kâinâta ve oluşuna, olanlara ve içinde tedvin edilen hikmete baktım. Gördüm ki bütün Kâinât bir ağaçtan ibâret…"
Ağacıma tanrı atın bağlardı,
Gölgesinden kırk gözeler çağlardı:
Ay kadar soğuktu, gün kadar temiz.
Yaprağı ufkumda yeşil kıvılcım;
Düşlere rengini veren ağacım
Bebekler dilini anlayan vaiz...
Allah'a nazire temeyyüzünde;
Sulardı ruhumu göğün yüzünde
Açtığı delikten damlayan deniz.
Aklımı kamçılar bir vehimdi o,
Al elvan çapıtlı gelinimdi o
Yaylama serdiği gazeli: çeyiz.
Allah'ın nuruydu, kalmadı yarım,
Dallarını takdis etti yıldırım
Kıskandı kutunu bir avuç dinsiz!
Köylüye yakacak lazımmış, güya.
Ağacı kestiler, bir küçük dünya
Başıma yıkıldı, fark etmediniz.
M. Bahadırhan Dinçaslan
